فرازی از دعای چهل و پنجم صحیفه ی سجادیه در وداع ماه مبارک رمضان:

السّلامُ عَلیکَ یَا اَکرَمَ مَصحوبٍ مِنَ الاوقاتِ، وَ یا خَیرَ شَهرِ فَی الایّام وَ السّاعاتِ.
السّلام عَلَیکَ مِن اَلیفٍ آنَسَ مُقبِلاً فَسَرَّ، وَ اَوحَشَ مُنقَضیاً فَمَضَّ.

سلام بر تو ای کریم ترین همنشین از میان اوقات، و ای بهترین ماه در روزها و ساعات.
سلام بر تو ای همدمی که چون رو کنی ما را مونس شادکننده ای،
و چون سپری شوی وحشت آور و دردناکی.

پ.ن1. خداوندا! این مـاه در بیـن ما همچـون یاری نیکـو بود، و بهترین سـود های جهـان را به ما رسـاند، سپس آن
          هنگـام که زمـانش فـرا رسید، از ما جـدا شد. پس اینک ما با رمضـان وداع می کنیم همچون وداع با کسی
          که جدایی از او بر ما سخت و ناگوار است، و روی گردانیدن او از ما موجب حزن است.
پ.ن.2. گذشت رمضانی که "یَرمِضُ الذُّنوب" بود...