السّلامُ عَلَیکَ یَا ابا عَبدِالله وَ عَلَی الارواح ِ الّتی حَلّت بِفَنائکَ عَلَیکَ مِنّی سَلامُ اللهِ اَبَداً مَا بَقیتُ وَ بَقیََ الّیلُ و النّهار وَلا جَعَلَهُ اللهُ اخِرَ العَهدِ مِنّی لِزیارَتِکُم. السّلامُ عَلَی الحُسَین وَ عَلی عَلیِّ بنِ الحُسَین وَ عَلی اولادِ الحُسَین وَ عَلی اَصحابِ الحُسَین.
اللهمَ خُصَّ اَنتَ اوَّلَ ظالِمٍ بِاللّعنِ مِنّی وَابدأ بِه اوّلاً ثُمَّ الثّانیَ و الثّالِثَ و الرّابِعَ اللهم العَن عُبَیدَاللهِ بنِ زیاد وَابنَ مَرجانَه وَ عُمَرَ بنَ سَعدٍ وَ شِمراً وَ الَ اَبی سُفیانَ وَ الَ زیادٍ وَ الَ مَروانَ إلی یَومِ القیمَة.

سالهاست که پس از سلام بر تو، قاتلینت را لعن می کنیم؛ سالهاست که پس از سلام بر اولاد تو، غاصبین حق پدرت را صب می کنیم سالهاست که آموخته ایم پس از هر نماز، سلامی به مولای مظلوم کنیم، و لعن خدا را به دشمنانت مخصوص...
گفتید: روز عاشورا ذکر " اللهم العن قَتَلَة الحُسَین علیه السّلام " بگیرید، و گرفتیم.
گفتید: شیعیان من! " مَهماشَرِبتُم ماء عَذبٍ فَاذکُرونی "، و یادت کردیم.
گفتید: " أو سَمِعتُم بِغَریبٍ أو شَهیدٍ فَاندُبونی "، و ندبه کردیم.
مولا! در این سالها دیده ام دلی را که عمر را خلیفة الله بداند و دم از حبّ علی (ع) بزند، دیده ام دلی که زهرا (س) بگوید و عمر را نیز بخواند ( هرچند که مضحک باشد و سبک سرانه! )
اما ندیده ام، و نشنیده ام، و حتی نشنیده ام که کسی دیده باشد دلی که حبّ تو و یزید را یکجا جمع کند.
این حبّ توست که بغض نسبت به ظالم می آورد، تولای توست که تبرّای دشمنانت را منتقل می کند.
شیعه به واسطه ی خون توست که ظلم ستیز است.
ببین سران عرب را، حسین ندارند که چنین بی غیرت شده اند...
غیرت که ندارند هیچ !!!  نه آزاده اند و نه دین دارند !!

لِکُلِّ امرِئٍ عاقِبَةٌ حُلوَةٌ أو مُــرَّة ٌ...

هر کسی را پایانی است؛ تلخ یا شیرین...

پ.ن1. رفتم که خار از پا کشم، محمل زچشمم دور شد
          یک لحظه من غافل شدم، یک عمر راهم دور شد...
پ.ن2. این وبلاگ واگذار می شود!!! (این هم یه جورشه) دوستانی که تمایل به ادامه ی این راه دارن، اطلاع بدن...
پ.ن3. حلال کنید...
پ.ن4. والسَّلامُ علَی مَن التَّبع الهُدی...

نَستعینُهُ مِن أمرِنا...

او را بر آنچه بوده سپاس می گوییم،و برای آنچه هست،در کار خویش از او یاری می جوییم ؛ و از او می خواهیم تا دینمان را به سلامت دارد،آنچنانکه از او می خواهیم تا تن هامان درست ماند...

*****
"گفتم :من از آن روز که دل را از دست داده ام،خویشتن هم از دست رفته ام؛ آری من و دل با هم گم شدیم...
بی عشق جهان مباد که کانون زندگی از فروغ او گرم و روشن است و فشار طاقت فرسای حوادث با نوازش او مطبوع و آسان.عشقی که درد بی درمان است و در عین حال درمان همه درد! عشق،فقط عشق شمع محفل و انیس شبهای تار ماست.عشق مدار زندگانی و شیرازه کتاب امید و آرزوست؛جاوید باد عشق به هر که و هر چه علاقه گیرد..."

باری،همراه دل برای نخستین بار بر اوراق نهج البلاغه خم شدم تا یکتا خدای عشق را که چهارده قرن پیش عاشقانه عشق را پرستید و بر سجاده ستایش معبود محاسن سپیدش را با سرخی خون فرقش خضاب کرد،به روشنی نظاره کنم...
گواهی می دهم که جز الله خدایی نیست
که محمد.ص. فرستاده و رسول اوست
که علی.ع.حجت و نشانه او بر روی زمین است
هم او که علی است و عالی
هم او که شریف است و بلند مرتبه
هم او که مولایم است، مولایم...

*****
سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات...